Pedagog

Aby zapewnić dziecku poczucie komfortu i bezpieczeństwa pracujemy w stałym kontakcie z rodzicem, który po diagnozie i analizie dokumentacji dziecka zostaje poinformowany o tym, w jaki sposób będą prowadzone zajęcia. Rodzic otrzymuje informację zwrotną dotyczącą pracy i postępów dziecka. Celem diagnozy jest sprawdzenie, przy pomocy  obserwacji oraz odpowiednich testów pedagogicznych, poziomu rozwoju dziecka i jego potencjalnych możliwości.

Oferujemy pomoc rodzicom, w przypadku gdy:

  • jesteście zaniepokojeni rozwojem dziecka lub chcecie się upewnić, że jest on prawidłowy,
  • macie trudności w ustaleniu wspólnego stanowiska wychowawczego (ze współmałżonkiem, własnymi rodzicami),
  • macie uczucie przeciążenia rodzicielskimi obowiązkami,
  • nie radzicie sobie w pewnych sytuacjach z dzieckiem (wybuchy złości, histeria, lęki, „bunt dwulatka”, „zachowania agresywne”),
  • w relacji z dzieckiem odczuwacie złość, przygnębienie, niepokój, frustrację,
  • potrzebujecie wskazówek do pracy z dzieckiem.

 

Terapia obejmuje ćwiczenia doskonalące koncentrację uwagi, koordynację, percepcję wzrokową i słuchową, twórcze myślenie, wyobraźnię oraz naukę wyrażania i kontrolowania emocji przy użyciu indywidualnie dobranych metod, np.

Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne

Nazwa „Ruch Rozwijający” wyraża główną ideę tej metody polegającą na posługiwanie się ruchem jako narzędziem wspomagania rozwoju psychoruchowego dziecka i terapii zaburzeń tego rozwoju. System ćwiczeń w tej metodzie wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka, zaspokajanych w kontakcie z dorosłymi tj. w trakcie zabaw. Terapia ruchem rozwija: świadomości własnego ciała i usprawniania ruchowego, świadomości przestrzeni i działania w niej oraz dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywania z nimi bliskiego kontaktu.

Metodę stosuje się m.in. w pracy z następującymi grupami dzieci:

  • upośledzonymi umysłowo,
  • autystycznymi,
  • z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi i zaburzeniami zachowania,
  • z niekorzystnych środowisk wychowawczych, np. domów dziecka, rodzin dysfunkcyjnych
  • głuchymi i niewidomymi.

Metoda ruchu rozwijającego jest również wykorzystywana jako etap wstępny do innych zajęć terapeutycznych, np. dla dzieci mających problemy w czytaniu lub pisaniu lub jako część szerszej terapii psychologiczno – logopedycznej

Metoda Dobrego Startu

Metoda Dobrego Startu (MDS) prof. zw. dr hab. Marty Bogdanowicz należy do metod wspomagania rozwoju psychomotorycznego, edukacji  i terapii, angażujących uczenie się wielozmysłowe: wzrokowo – słuchowo – dotykowo – kinestetyczno – ruchowe oraz funkcje językowe i wykonawcze. Jej celem jest kształtowanie mowy, przygotowanie dzieci do nauki czytania i pisania, uczenie rysowania, poznawanie liter  i cyfr.

Metoda aktywizuje rozwój funkcji uczestniczących w procesie czytania  i pisania oraz współdziałanie między nimi, czyli integrację  percepcyjno – motoryczną. Prezentowane tu podejście metodyczne: uczenia się polisensorycznego, w działaniu i w zabawie sprzyja rozwojowi każdego dziecka.  Wielką korzyść odnoszą dzieci w wieku przedszkolnym o opóźnionym rozwoju mowy, mający wadą słuchu, o niższej sprawności intelektualnej, a zwłaszcza dzieci „ryzyka dysleksji” oraz uczniowie z dysleksją w okresie nauczania.

Metoda gier dydaktycznych

Metoda gier wykorzystuje gry jako narzędzie zdobywania wiedzy.  Dzięki zabawie dziecko niepostrzeżenie nabywa nowych wiadomości i umiejętności jednocześnie dobrze się bawiąc. Urozmaicone ćwiczenia sprawiają dziecku przyjemność i zadowolenie z faktu wykonywania danych czynności. Zdobywa ono przy tym nowe wiadomości i umiejętności oraz utrwala je.

Gry przebiegają według wcześniej ustalonych zasad. Gry spełniają ważną rolę uspołeczniającą dzieci, wdrażają do tworzenia i przestrzegania reguł oraz uczą umiejętności wygrywania i przegrywania.

Metoda stworzona w celu pracy z dziećmi z porażeniem mózgowym, docelowo stosowana jest nie tylko w pracy z dziećmi niepełnosprawnymi – w pracy z dziećmi z normą intelektualną w sposób optymalny stymuluje potencjał mózgu. Twórcą metody czytania globalnego jest Amerykanin Glenn Doman. Opracował ją w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku.

Początkowo metodę tę adresował do dzieci z  uszkodzeniem mózgu. Efekty były tak zachęcające, że Doman zadał sobie w pewnym momencie pytanie: „Skoro dzieci z uszkodzonym mózgiem, po stymulacji metodą czytania globalnego czynią tak znaczące  postępy, to  co możemy tą metodą osiągnąć u dzieci zdrowych?” W ten sposób czytanie globalne zaczęły stosować w zabawach ze swymi dziećmi kolejne pokolenia rodziców oswajając dziecko z czytaniem wcześniej, niż narzuca mu to szkoła.

Nauka poprzez zabawę może w przyszłości skutkować większą samodzielnością, zaradnością, a w przypadku czytania także miłością do literatury. W metodzie Domana najważniejsze jest uczenie bez presji i stresu, co spowoduje, że czytanie będzie się kojarzyło dziecku z samymi miłymi rzeczami.

Facebook